Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος

Αρχή, όχι υπόσχεση.

Δεν αποχαιρετώ αυτή τη χρονιά με θόρυβο.

Τη βγάζω από πάνω μου αργά, όπως βγάζεις ένα παλτό που σε ζέστανε, αλλά σε βάρυνε.

Όχι με παράπονο — με επίγνωση.

Ήταν μια χρονιά γεμάτη δουλειά, επιλογές, μικρές νίκες και αναμετρήσεις.

Κάποια πράγματα έγιναν όπως τα φαντάστηκα, κάποια όχι.

Όμως δεν στέκομαι πια σε αυτό.

Στέκομαι στο ότι με βρίσκει εδώ:

πιο καθαρή, πιο σταθερή, πιο πρόθυμη να συνεχίσω.

Έβαλα στόχους πιεσμένους.

Όχι για να αποδείξω κάτι σε κανέναν,

αλλά για να με βρει αυτή η αλλαγή σε μια κατάσταση που να αντέχεται.

Να μη με βρει διαλυμένη.

Να με βρει παρούσα.

Και τα κατάφερα.

Αυτό, από μόνο του, με γεμίζει.

Μπαίνω στον νέο χρόνο με χαρά, με κούραση, με κουράγιο.

Με την ανάγκη να ονειρευτώ ξανά — όχι αφελώς,

αλλά με τα πόδια στη γη και το βλέμμα μπροστά.

Θέλω να πραγματώσω όσα ήδη ξέρω ότι μπορώ.

Και να αφήσω χώρο για όσα ακόμη δεν ξέρω ότι θα προκύψουν.

Να ονειρευτώ με ρεαλισμό,

και να δουλέψω με επιμονή.

Κάπου δίπλα μου νιώθω πως βρίσκεται η επιτυχία.

Όχι σαν βεβαιότητα,

ούτε σαν στόχος που με κυνηγά.

Σαν παρουσία.

Σαν αίσθηση ότι βαδίζω προς κάτι που μου ταιριάζει.

Και ακόμη κι αν τελικά δεν τη συναντήσω όπως τη φαντάζομαι,

με παρηγορεί βαθιά το ότι μπορώ να τη νιώθω τόσο ζωντανά.

Το ότι δεν έχω παραιτηθεί από το να ελπίζω.

Θέλω να πω ένα ήσυχο, καθαρό ευχαριστώ

σε όλους όσους με ανακάλυψαν,

με εμπιστεύτηκαν

και με τίμησαν με τις επιλογές τους.

Κάθε παραγγελία, κάθε μήνυμα, κάθε παρουσία

ήταν μια μικρή επιβεβαίωση

ότι αυτό που φτιάχνω βρίσκει τόπο.

Ότι δεν δουλεύω στο κενό.

Μπαίνω στον νέο χρόνο χωρίς υποσχέσεις.

Χωρίς λίστες.

Χωρίς μεγάλα λόγια.

Μπαίνω με διάθεση για συνέχεια.

Με αλήθεια.

Με φροντίδα.

Και με χώρο — για να συμβούν τα επόμενα.

Αυτό δεν είναι ευχή.

Είναι αρχή.