Καλό Ταξίδι

Όταν ένα κουτί κλείνει.

Όταν ένα πακέτο φεύγει

Υπάρχει μια στιγμή, λίγο πριν κλείσει το κουτί,

που ο χρόνος αλλάζει υφή.

Δεν κυλά.

Στέκεται.

Δεν είναι γιατί κάτι δεν έχει ολοκληρωθεί.

Είναι ακριβώς το αντίθετο.

Γιατί κάτι ολοκληρώθηκε

και από εδώ και πέρα

δεν μου ανήκει.

Τα χέρια μου ξέρουν τη σειρά.

Την έχουν μάθει καλά.

Χαρτί.

Δίπλωμα.

Κορδέλα.

Κάρτα.

Αλλά μέσα μου

δεν υπάρχει ποτέ ρουτίνα.

Κάθε πακέτο κουβαλά τη διαδρομή του.

Τη σιωπή που προηγήθηκε.

Τις μικρές αποφάσεις που δεν φαίνονται.

Τα σημεία που άφησα επίτηδες αδιόρθωτα

γιατί εκεί

υπήρχε κάτι αληθινό.

Δεν φοβάμαι, αλλά κρατάω μια σιωπή.Υποχωρώ..

Γιατί από αυτή τη στιγμή και μετά δεν μπορώ να προστατεύσω τίποτα.

Υποχωρώ γιατί από αυτή τη στιγμή και μετά

δεν μου ανήκει καμία ερμηνεία.

Ούτε η σωστή.

Ούτε η βιαστική.

Ούτε εκείνη που ψάχνει απαντήσεις

σε κάτι που φτιάχτηκε

για να  υπάρχει απλώς.

Αναρωτιέμαι πού θα βρεθεί.

Αν θα ακουμπήσει σε ράφι ή σε κρεβάτι.

Αν θα την κρατήσουν σφιχτά ή διστακτικά.

Αν θα της μιλήσουν.

Και πιο πολύ απ’ όλα

αναρωτιέμαι

αν θα αναγνωριστεί.

Όχι ως αντικείμενο.

Αλλά ως παρουσία.

Ως κάτι που φτιάχτηκε για έναν συγκεκριμένο λόγο

σε έναν συγκεκριμένο χρόνο

και τώρα καλείται

να συνεχίσει χωρίς εμένα.

Όταν το κουτί κλείνει,

το εργαστήριο δεν αδειάζει.

Αλλάζει.

Μένει μια σιωπή

που δεν είναι κενή.

Είναι γεμάτη προσμονή.

Μια σιωπή που ξέρει

ότι κάτι έφυγε σωστά

αλλά ακόμα δεν έχει φτάσει.

Κάθε αποστολή είναι μια πράξη εμπιστοσύνης.

Όχι στον παραλήπτη —

στη ζωή.

Και κάθε φορά που αφήνω ένα πακέτο να φύγει,

εύχομαι το ίδιο πράγμα.

Να μη χρειαστεί να εξηγηθεί.

Να μη χρειαστεί να αποδείξει τίποτα.

Να σταθεί εκεί που πρέπει

και να γίνει αυτό που είναι.

Και πριν χαθεί από τα χέρια μου,

χωρίς θεατρινισμούς,

χωρίς μεγαλόστομες λέξεις,

της λέω σιωπηλά:

Καλό ταξίδι.