Υπάρχουν φορές που το φτιάχνω δεν αφορά το αποτέλεσμα, αλλά τον τρόπο. Τον ρυθμό. Την κίνηση των χεριών. Την προσοχή που επιστρέφει στο σώμα και στη στιγμή. Η Μούσα, όπως τη σκέφτομαι και όπως γεννήθηκε μέσα από τη δουλειά μου, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Δεν έχει πρόσωπο, ρόλο ή προσδοκία. Είναι μια μικρή μορφή που κρατά χώρο. Ένα σύμβολο για όσα μας κινούν εσωτερικά, για όσα ζητούν να ειπωθούν χωρίς λόγια. Όταν δουλεύω χωρίς πατρόν και χωρίς βιασύνη, αφήνοντας το υλικό να

Κοιτάζω τα ρετάλια από τα υφάσματα, ακούω τίς φωνές απο τα παιδιά στόν δρόμο, τις "φριχτές" ειδήσεις, αναπολώ το καλοκαίρι πού χαιρετά...

Έλα να φτιάξουμε το χαρταετό σου! Ξεκινάμε δυναμικά το Φεβρουάριο με τα δημιουργικά εργαστήριά μας. Διάλεξε μια Κυριακή του Φεβρουαρίου...