Αργές κινήσεις, μια Μούσα

Υπάρχουν φορές που το φτιάχνω δεν αφορά το αποτέλεσμα, αλλά τον τρόπο.

Τον ρυθμό. Την κίνηση των χεριών. Την προσοχή που επιστρέφει στο σώμα και στη στιγμή.

Η Μούσα, όπως τη σκέφτομαι και όπως γεννήθηκε μέσα από τη δουλειά μου, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Δεν έχει πρόσωπο, ρόλο ή προσδοκία. Είναι μια μικρή μορφή που κρατά χώρο. Ένα σύμβολο για όσα μας κινούν εσωτερικά, για όσα ζητούν να ειπωθούν χωρίς λόγια.

Όταν δουλεύω χωρίς πατρόν και χωρίς βιασύνη, αφήνοντας το υλικό να οδηγήσει τη διαδικασία, κάτι αλλάζει. Το φτιάχνω γίνεται παρατήρηση. Γίνεται σχόλιο πάνω σε αυτό που ζω. Όπως κάποιος που περιηγείται και κρατά σημειώσεις με εικόνες, έτσι κι εγώ καταγράφω με βελονιές, υφάσματα και μικρές χειρονομίες.

Αυτός ο τρόπος δουλειάς δεν ζητά να «πετύχει». Ζητά να είναι παρών.

Να επιτρέψει στο ατελές, στο προσωπικό, στο αργό.

Να θυμίσει ότι η δημιουργία μπορεί να είναι ένας ήσυχος τρόπος επαφής με τον εαυτό και τον κόσμο.

Αυτή η σκέψη — το φτιάχνω ως παρουσία — θα πάρει μορφή σε ένα μικρό, βιωματικό εργαστήριο που θα γίνει στο Κέντρο Ευνοήα. Εκεί, μέσα από απλό ράψιμο στο χέρι και τη χρήση υφασμάτων, θα δημιουργήσουμε τη δική μας μικρή Μούσα, όχι ως αντικείμενο, αλλά ως διαδικασία.

Όσες και όσοι νιώθουν ότι τους αφορά αυτή η προσέγγιση, μπορούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες στον σύνδεσμο της Ευνοήα.

—

Ιφιγένεια

Eugenia-Lab