Η ησυχία μετά τη γιορτή

Όταν ο θόρυβος πέφτει και μένει αυτό που αξίζει να ακουστεί.

Μετά τη γιορτή, ο χώρος αδειάζει.

Τα φώτα χαμηλώνουν, οι επισκέψεις τελειώνουν, οι λέξεις λιγοστεύουν.

Και τότε, σχεδόν αθέλητα, αρχίζει κάτι άλλο.

Δεν είναι θλίψη.

Δεν είναι μελαγχολία.

Είναι εκείνη η ιδιαίτερη ησυχία που έρχεται όταν δεν χρειάζεται πια να κρατήσεις ρυθμό για κανέναν.

Τις μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου, υπάρχει ένταση. Μια ανάγκη να χωρέσουν όλα, να ειπωθούν όλα, να κλείσουν εκκρεμότητες. Υπάρχει προσμονή, υπάρχει κίνηση, υπάρχει ένας παλμός που σε τραβά προς τα έξω.

Και είναι όμορφο αυτό. Έχει ζωντάνια. Έχει άνοιγμα.

Μετά όμως, έρχεται η παύση.

Και αν δεν προσπαθήσεις να τη γεμίσεις βιαστικά, αν δεν τη φοβηθείς, αρχίζει να γίνεται καθαρή.

Σε αυτή την ησυχία, δεν ακούς κάτι καινούργιο.

Ακούς αυτό που ήδη υπήρχε, αλλά καλυπτόταν από τον θόρυβο.

Στο εργαστήριο, αυτή η στιγμή φαίνεται ξεκάθαρα.

Ο πάγκος μένει όπως έμεινε την τελευταία μέρα.

Κάποια υλικά δεν έχουν επιστρέψει στη θέση τους.

Ένα έργο έχει μείνει στη μέση — όχι επειδή δεν τελείωσε, αλλά επειδή δεν χρειάστηκε να τελειώσει ακόμα.

Και εκεί, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς λίστα, χωρίς πίεση, έρχεται η σκέψη:

Αυτό που κάνω, με χωρά;

Δεν είναι ερώτηση από αμφιβολία.

Είναι ερώτηση από φροντίδα.

Η ησυχία μετά τη γιορτή είναι ο μόνος χρόνος που μπορείς να ξεχωρίσεις τι έχει βάρος και τι ήταν απλώς συνήθεια.

Τι σε κρατά σε επαφή με τον εαυτό σου και τι σε απομακρύνει αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα.

Και εδώ είναι που αρχίζουν να φαίνονται οι πραγματικές αρχές.

Όχι αυτές που δηλώνουμε.

Αυτές που αντέχουμε να ζούμε.

Για μένα, αυτή η περίοδος δεν είναι για μεγάλες αποφάσεις.

Είναι για μικρές, καθαρές μετατοπίσεις.

Να δουλεύω με ρυθμό που αντέχω — όχι μόνο σήμερα, αλλά σε βάθος χρόνου.

Να δημιουργώ χωρίς να πιέζω το αποτέλεσμα.

Να αφήνω χώρο ανάμεσα στα έργα, γιατί εκεί καταλαβαίνω αν κάτι αξίζει να συνεχιστεί.

Όσο μεγαλώνω μέσα στη δουλειά μου, τόσο λιγότερο με ενδιαφέρει να κάνω πολλά.

Με ενδιαφέρει να κάνω ό,τι έχει λόγο ύπαρξης.

Να δίνω χρόνο. Να αφήνω τα πράγματα να ωριμάζουν. Να μην τα τραβάω από το μανίκι για να προλάβουν κάποιον ρυθμό που δεν είναι δικός μου.

Αυτή η ησυχία δεν είναι αδράνεια.

Είναι έδαφος.

Είναι το σημείο όπου μπορείς να σταθείς και να πεις:

Εδώ συνεχίζω.

Ή, εξίσου σημαντικό:

Εδώ αλλάζω κατεύθυνση.

Και μέσα στη χρονιά, σκοπεύω να επιστρέφω εδώ ξανά και ξανά.

Όχι για να ελέγξω αν «πέτυχα».

Αλλά για να δω αν αυτό που κάνω εξακολουθεί να μου μιλά.

Αν έχει νόημα.

Αν είναι ζωντανό.

Όταν τελειώνει ένας στόχος.

Όταν κλείνει ένας κύκλος.

Όταν κάτι αρχίζει να βαραίνει αντί να τρέφει.

Η γιορτή τελείωσε.

Και αυτό που μένει — αν το ακούσεις — δεν είναι κενό.

Είναι το σημείο απ’ όπου αξίζει να συνεχίσεις.