Η Αλήθεια του Χειροποίητου – Μια Υπενθύμιση Τρυφερότητας σε Έναν Γρήγορο Κόσμο

Υπάρχουν μέρες στο εργαστήριο που νιώθω πως όσα φτιάχνω είναι ένας μικρός διάλογος ανάμεσα σε εμένα και τον κόσμο.

Ένας διάλογος ήσυχος, αργός, σχεδόν μυστικός.

Λες και μέσα από τις κλωστές και τα υφάσματα μπορώ να πω πράγματα που δεν χωρούν εύκολα σε λόγια.

Και σήμερα θέλω να μιλήσω πιο καθαρά γι’ αυτό.

Για την αλήθεια του χειροποίητου.

Για το γιατί υπάρχω μέσα σε αυτή τη δουλειά.

Για το γιατί επιμένω.

Όταν η ζωή πάτησε «παύση»

Την εποχή της καραντίνας, όλοι νιώσαμε κάτι – κάπως βαθύ, κάπως αμήχανο, κάπως τρυφερό.

Μια ευαισθησία ξύπνησε μέσα στους ανθρώπους:

likes, λόγια υποστήριξης, μικρές κινήσεις ενδιαφέροντος, μια διάθεση να δείξουμε πως “είμαστε εδώ”.

Ήταν σαν να άνοιξε για λίγο μια χαραμάδα στην καθημερινότητα.

Και μέσα από αυτή τη χαραμάδα, η χειροποίητη δημιουργία πήρε μια ανάσα.

Έγινε ξαφνικά πιο ορατή.

Και όμως — η πραγματική της δύναμη φάνηκε μετά, όταν ο κόσμος άρχισε πάλι να τρέχει.

---

Δεν φτιάχνω για όλους — και αυτό είναι ευλογία

Με τα χρόνια κατάλαβα κάτι πολύ ουσιαστικό:

Αυτά που δημιουργώ δεν είναι για όλους.

Δεν είναι για όσους ψάχνουν κάτι «χαριτωμένο».

Δεν είναι για εκείνους που πρέπει να πάρουν ένα δώρο «γιατί έτσι πρέπει».

Δεν είναι για ανθρώπους που αγοράζουν χωρίς να κοιτάζουν.

Απευθύνονται στους ανθρώπους που θέλουν να νιώσουν.

Σε εκείνους που συναντούν την ομορφιά μέσα στη λεπτομέρεια.

Που επιλέγουν με καρδιά, όχι με συνήθεια.

Που αναζητούν την συναισθηματική συμμετοχή,

τη χαρά της ανταλλαγής,

τη βαθύτερη επικοινωνία που γίνεται χωρίς λόγια.

Το χειροποίητο δεν είναι αντικείμενο.

Είναι σχέση.

Είναι άγγιγμα.

Είναι μικρός, προσωπικός διάλογος.

Τι κουβαλά πραγματικά ένα χειροποίητο έργο

Κάθε δημιουργία κρύβει μέσα της:

την αργή εστίαση του βλέμματος,

τη σιωπή που χρειάζεται για να γεννηθεί μια ιδέα,

τον ρυθμό των χεριών που επαναλαμβάνουν κινήσεις με φροντίδα,

την υπομονή που δεν φαίνεται,

την χαρά που δεν λέγεται.

Αυτά δεν τα βλέπει κανείς.

Όμως τα αντικείμενα τα κρατούν μέσα τους —

και όποιος τα επιλέγει, τα νιώθει.

Γιατί έχει σημασία να στηρίζουμε τη χειροποίητη δημιουργία

Αυτό που θέλω πραγματικά να ακουστεί — να φτάσει καθαρά — είναι πως:

η υποστήριξη της χειροποίητης δημιουργίας δεν αφορά μόνο έναν δημιουργό·

αφορά έναν ολόκληρο τρόπο ύπαρξης.

Κάθε φορά που κάποιος επιλέγει ένα χειροποίητο έργο:

— δίνει χώρο στη δημιουργία να συνεχίσει,

— ενισχύει ανθρώπους που παλεύουν με αγάπη,

— επιτρέπει σε μια μικρή φλόγα τέχνης να μείνει αναμμένη,

— συμβάλλει σε μια πιο συνειδητή πραγματικότητα.

Όσο οι δημιουργοί στηρίζονται,

τόσο μπορούν να εξελίσσονται,

να τολμούν,

να μαθαίνουν,

να γεννούν νέες μορφές τέχνης που αλλιώς δεν θα υπήρχαν.

Η δημιουργία δεν ζητάει φωνές.

Ζητάει αναγνώριση.

Ζητάει βλέμμα.

Ζητάει άνθρωπο.

Η δημιουργία ως πράξη συνειδητότητας

Για μένα, η δημιουργία είναι κάτι περισσότερο από επάγγελμα.

Είναι επιλογή συνειδητής παρουσίας στον κόσμο.

Είναι ένας τρόπος να θέτω το ερώτημα:

Τι νόημα έχει να ζούμε,

αν δεν φτιάχνουμε κάτι που να κουβαλά λίγο φως;

Μέσα στο εργαστήριό μου υπάρχει ένας τόπος ήρεμος.

Εκεί επιστρέφω για να θυμηθώ ποια είμαι.

Εκεί συναντώ όσους αντιλαμβάνονται ότι η ομορφιά χρειάζεται χώρο —

και χρόνο — και προσοχή.

Και τώρα, μέσα σε αυτή την περίοδο των δώρων,

νιώθω πως αξίζει να θυμηθούμε κάτι:

δεν κάνει το δώρο πολύτιμο η συσκευασία του,

αλλά ο τρόπος που κοιτάμε αυτόν που το προσφέρει και αυτόν που το λαμβάνει.

Το χειροποίητο, ειδικά αυτές τις μέρες,

μας επιστρέφει σε αυτήν ακριβώς την ουσία.

Ένα τελευταίο σημείωμα για εσένα...

Η δημιουργία γεννά τον δικό της τόπο,

ένα μικρό άνοιγμα φωτός μέσα στον κόσμο.

Μεγαλώνει όπου βρίσκει ανθρώπους που την αναγνωρίζουν,

που σκύβουν με τρυφερότητα πάνω απ’ ό,τι φτιάχνεται αργά.

Κι εγώ θέλω να συνεχίσω να υφαίνω αυτόν τον τόπο,

νήμα το νήμα,

με τα χέρια μου.