Οι Μασουρίτσες του Εργαστηρίου

Κάθε εργαστήριο έχει τους ήχους του, τις μυρωδιές του, τα μικρά του ίχνη.

Και κάποια εργαστήρια —χωρίς να το ξέρουν οι άνθρωποι— έχουν και τους κατοίκους τους.

Όχι για να αναστατώνουν, ούτε για να κρύβουν πράγματα.

Αλλά για να υπενθυμίζουν ότι η δημιουργία δεν είναι ποτέ μόνη της.

Οι Μασουρίτσες γεννήθηκαν έτσι: μέσα από ένα ύφασμα, βελόνες και κλωστές,και από την αίσθηση ότι, ανάμεσα στα εργαλεία, πάντα υπάρχει χώρος για παιχνίδι.

Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Μασουρίτσες.

Όχι ως αντικείμενα με ρόλο και χρήση, αλλά σαν μικρές παρουσίες που αποφάσισαν να μείνουν.

Ένα ύφασμα με ψαλίδια, βελόνες και κλωστές στάθηκε η αφορμή — σαν να άνοιξε μια πόρτα. Και από εκεί ξεπρόβαλαν μορφές σκανδαλιάρικες, λίγο άτακτες, αλλά με καλή πρόθεση: να θυμίζουν πως μέσα σε κάθε εργαστήριο ζουν πλάσματα που δεν αναστατώνουν· απλώς παίζουν.

Οι Μασουρίτσες δεν μπλέκουν τις κλωστές. Δεν κρύβουν εργαλεία. Δεν φέρνουν αταξία.

Στέκονται ανάμεσα στα υφάσματα και τις ιδέες και γεμίζουν τον χώρο με εκείνη τη χαρά που εμφανίζεται όταν η δημιουργία γίνεται παιχνίδι.

Δεν έχουν όνομα όλες.

Κάποιες εμφανίζονται και χάνονται, άλλες μένουν για λίγο περισσότερο, ακουμπισμένες σε μια άκρη του πάγκου, παρατηρώντας.

Οι Μασουρίτσες δεν γεννήθηκαν για να μπουν σε σειρά.

Δεν φτιάχτηκαν για να μοιάζουν μεταξύ τους.

Καθεμία κουβαλά κάτι από το εργαστήριο τη στιγμή που δημιουργήθηκε — μια σκέψη, μια παύση, ένα χαμόγελο ανάμεσα σε δύο ραφές.

Κι ίσως γι’ αυτό μοιάζουν τόσο οικείες.

Γιατί δεν προσπαθούν να πουν ιστορία.

Είναι ήδη μέρος της.

Στέκονται εκεί όπου αφήνονται τα πράγματα για λίγο.

Σε μια άκρη του πάγκου.

Δίπλα σε ένα κομμένο ύφασμα που περιμένει.

Ανάμεσα σε κουμπιά που δεν αποφάσισαν ακόμα πού ανήκουν.

Δεν ζητούν προσοχή.

Δεν παίρνουν θέση.

Απλώς υπάρχουν — και αυτό αρκεί.

Δεν ζητούν χώρο. Δεν απαιτούν προσοχή.

Βρίσκονται εκεί όπου αφήνονται τα πράγματα για λίγο — δίπλα σε μια ραπτομηχανή, πάνω σε ένα τραπέζι γεμάτο κουμπιά, ανάμεσα σε κλωστές που περιμένουν τη σειρά τους.

Οι Μασουρίτσες μοιάζουν να ξέρουν πότε να φανούν και πότε να σωπάσουν. Να είναι παρούσες χωρίς να διεκδικούν. Σαν μικρές υπενθυμίσεις πως η δημιουργία έχει και στιγμές σιωπής.

Οι Μασουρίτσες δεν παρουσιάζονται. Δεν στήνονται για να τις κοιτάξεις.

Ζουν μέσα στο εργαστήριο όπως ζουν οι μικρές ιδέες: διακριτικά, χωρίς ετικέτα, χωρίς βιασύνη.

Κάποιες μέρες είναι περισσότερες. Άλλες, λιγότερες. Και κάποιες φορές —αν δεν προσέξεις— μπορεί να νομίσεις πως δεν είναι εκεί.

Μα αν σταθείς λίγο, αν αφήσεις τα εργαλεία κάτω και ακούσεις τον χώρο, θα τις νιώσεις.

Γιατί οι Μασουρίτσες δεν είναι αντικείμενα.

Είναι η στιγμή που το εργαστήριο θυμάται πως δημιουργία σημαίνει και παιχνίδι.

Και ίσως,... όταν έρθει η ώρα, να εμφανιστούν.