Υπάρχουν στιγμές μέσα στο εργαστήριο που όλα μοιάζουν ακίνητα. Τα πατρόν είναι ανοιχτά, τα κουμπιά περιμένουν, τα σώματα είναι ακόμα άδεια. Κι όμως, αν σταθείς λίγο, θα καταλάβεις πως κάτι κινείται ήδη. Όχι βιαστικά· διακριτικά. Σαν να ξέρει ότι σε λίγο θα πάρει μορφή.

Όταν το χιόνι έφυγε, κάποιοι έμειναν. Άλλοι στάθηκαν όρθιοι μέσα στο φως. Και κάποιοι διάλεξαν να καθίσουν χαμηλά, εκεί που ο χειμώνας γίνεται ιστορία.

Αλήθεια δεν κατάλαβα πώς περάσαμε από την Πρωτοχρονιά στο Πάσχα χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε. Ίσως και να μου συμβαίνει μόνο εμένα

Από τις πιο παλιές αναμνήσεις μου είναι η ραπτομηχανή της μητέρας μου. Αποτέλεσε το πρώτο μου σπίτι. Τρύπωνα εκεί για ώρες, κουβαλώντας...